บทที่ 8 八
"เดินไหวไหม หรือต้องไปอุ้มไปส่ง" ถึงจะถามออกไปแบบนั้นแต่ชุนก็ไม่ได้มีท่าทีว่าอยากจะอุ้มเหยาเอินไปส่งจริง ๆ และเหยาเอินก็ดูออกถ้าเธอยังฝืนทำตัวให้น่ารำคาญอาจจะทำให้ผู้ชายตรงหน้านี้ยิ่งถอยห่างจากเธอ
"ไหวค่ะ ไม่ต้องห่วงเอินนะคะ" เหยาเอินตอบออกไปด้วยความที่ไม่สบอารมณ์เสียเท่าไหร่แต่ก็ยังมีฝืนให้มีรอยยิ้มหวานประดับอยู่บนใบหน้าเนียน ชุนพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินออกไปจากเรือนไม้ทันที
เหยาเอินจำใจต้องนั่งอยู่ที่โซฟาสักพัก ก่อนยันร่างอันบอบบางให้ยืนเต็มความสูง ใช้ปลายนิ้วกลางกับนิ้วนางค่อย ๆ เช็ดคราบน้ำตาที่หลงเหลืออยู่ออกให้หมดแล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ อีกสองครั้ง จึงได้เดินออกไปจากเรือนไม้โดยที่ไม่ได้บอกชุนที่กำลังยืนรมควันสีขาวอยู่ที่ด้านข้างของเรือนไม้
หลังจากที่ทั้งสองคนเข้าเรือนไม้ไป ซีฮันก็รีบออกมาหลังต้นไม้แล้วรีบสาวเท้าเล็กเดินมาหยุดอยู่ทางเข้าเรือนไม้หลังเล็กที่อยู่หลังถัดไปไม่กี่ก้าวเป็นเพราะซีฮันนอนไม่หลับ ยามค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยเสียงดนตรีที่ดังมาจากคฤหาสน์ขืนฝืนนอนไปมันจะยิ่งทำให้หงุดหงิดและหัวเสียเปล่าๆ
ซีฮันเลยคิดว่าหากออกมาเดินเล่นที่หน้าเรือนไม้คงจะดีขึ้นแต่ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็น...ทั้งสองคนที่ดูใกล้ชิดกันมากกว่าคนรู้จักและสิ่งที่ซีฮันทำได้ในตอนนั้นก็คือการรีบหาที่ซ่อนตัวก่อนที่สองคนนั้นจะเห็นเข้า
เรือนไม้หลังเล็กที่อยู่ด้านหลังของคฤหาสน์มีอยู่ไม่กี่หลังที่อยู่ไม่ห่างกันมากนัก เรือนไม้ที่เหยาเฉินสั่งสร้างขึ้นเพื่อมีเอาไว้รับรองลูกน้องที่มาจากต่างเมืองที่มาหา ถ้าสนิทกันมากหน่อยก็จะได้นอนที่คฤหาสน์
ส่วนซีฮันได้อยู่เรือนไม้หลังที่สอง เพราะเรือนแรกเหยาเฉินเก็บเอาไว้เมื่อยามจำเป็นต้องใช้ด่วนอย่างเช่นกรณีในคืนนี้
"แปลกจัง ทั้งๆ ที่นายคนนั้นดูท่าจะสนิทกับคุณท่านแต่ทำไมคุณท่านไม่ให้เขาคนนั้นนอนที่คฤหาสน์" ซีฮันพูดพึมพำอยู่คนเดียวพลางเดินเข้าห้องแล้วปิดไฟนอน
ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร ทำไมผมต้องเกรงใจคนที่ยืนหลบอยู่หลังต้นไม้ด้วย ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดแล้วอารมณ์ที่มันค้างอยู่ตอนนี้คงต้องพึ่งแม่นางทั้งห้า ชุนนึกในขณะที่มองไปที่มือของตัวเอง
ชุนเดินกลับเข้าเรือนไม้เมื่อเห็นว่าเหยาเอินได้เดินกลับไปแล้ว คิดเสียว่าเด็กคนนั้นทำให้เขาได้สติไม่ให้ไปยุ่งกับคนรักของคนอื่นก็แล้วกันยกผลประโยชน์ให้จำเลย...'โอเคเลยชุนนายเก่งมากที่อดใจไหว'
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น มือที่หยาบกร้านจากการทำงานสวนเอื้อมไปกดปิดเสียงทันที ซีฮันขยี้ตาไปมาเพื่อไล่ความง่วงงุนออกไปจากร่างกาย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาแล้วลุกขึ้นนั่งพร้อมกับเหวี่ยงขาเรียวขาวลงจากเตียงเดินตรงไปที่ห้องน้ำทันที
เวลาตีสี่...ซีฮันต้องตื่นไปช่วยงานในครัวพร้อมกับตั้งโต๊ะอาหารให้ทันก่อนเวลาที่ทุกคนบนคฤหาสน์จะลงมาพร้อมเพรียงกันที่เวลาเจ็ดโมงตรงทุกอย่าง ทุกคนต้องพร้อมเป็นแบบนี้ก็ต่อเมื่อคุณท่านกลับมาที่คฤหาสน์ นอกเหนือจากนั้นซีฮันมีหน้าที่เตรียมอาหารให้กับเหยาเอินพี่สาวไม่แท้เพียงแค่คนเดียวเท่านั้นดีหน่อยก็ตรงที่เหยาเอินเรียนมหาลัย เวลาจึงไม่แน่นอนซีฮันจึงไม่ต้องตื่นแต่เช้าเหมือนกับวันนี้
"เมื่อคืนลุงนอนที่ไหนครับ" ชุนถามทันทีที่เขาเห็นว่าลุงของเขาเดินมาเข้ามาเรือนไม้ในยามรุ่งสาง
เหยียนอวี่ยังคงไม่ตอบ เขาหันหน้าไปมองชุนแล้วระบายยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะถามสิ่งที่เขาข้องใจ
"ทำไมเมื่อคืนหนูเอินถึงกลับไปที่คฤหาสน์เร็วนัก เกิดอะไรขึ้น" ชุนถึงกับเลิกคิ้วอย่างตั้งคำถามหลังจากฟังจบประโยค
"อย่าบอกนะว่าลุง...ไม่ครับเธอมีแฟนแล้ว...อีกอย่างลุงก็รู้ว่าผมยังไม่อยากมีแฟนเป็นตัวเป็นตนในตอนนี้หรือว่ามีคนคอยเดินตามหึงหวงจนทั่วมหาลัยหรอกครับ ผมไม่สนุก" ชุนพูดไปอย่างที่ใจคิดไม่เชื่อว่าลุงจะจับคู่ให้กับเขา นี่คงเป็นเรื่องที่ลุงบอกว่าอยากคุยด้วยแน่ๆ
'เขานี่นะจะรีบมีเมียเป็นตัวเป็นตนไปทำไม ยังใช้ชีวิตวัยรุ่นไม่คุ้มเลย'
"ลุงก็ไม่ได้เร่งนี่ค่อย ๆ ดูกันไป ทำความรู้จักกันไว้ก็ไม่เสียหาย...ลุงแค่อยากให้หลานชายคนนี้ของลุงได้เจอผู้หญิงดี ๆ มีชาติตระกูลเพียบพร้อมทุกอย่าง...เหมือนกับหนูเอินไง"
ชุนผ่อนลมหายใจออกมายาว ๆ แล้วพูดขึ้น "ผมจะไปอาบน้ำนะครับ"
เหยียนอวี่ได้แต่คิดว่าไม่มีผู้ชายคนไหนทนได้หรอกถ้าได้อยู่กับสาวสวยกันสองต่อสองในห้อง เห็นทีเขาต้องคิดใหม่ว่าจะต้องทำยังไงต่อไป เพื่อให้แผนของเขาและเพื่อนเขาสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี
"ไปเจอกันที่โต๊ะอาหารนะ ลุงจะเดินนำไปก่อน" เหยียนอวี่เดินไปที่หน้าห้องน้ำแล้วพูดเสียงดังพอให้คนในห้องน้ำได้ยิน แล้วจึงเดินออกไปจากเรือนไม้ เพราะเหยียนอวี่อาบน้ำมาจากห้องที่เขานอนเมื่อคืนแล้ว
ที่โต๊ะรับประทานอาหารชุนถูกจัดให้นั่งข้าง ๆ กับเหยาเอินเช่นเคย เหยาเอินชวนชุนพูดคุยตั้งแต่ที่เขานั่งเก้าอี้ ส่วนใหญ่จะเป็นเหยาเอินที่ถามเรื่องต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับชุนโดยที่ชุนเองเริ่มรู้สึกอึดอัดท่ามกลางรอยยิ้มของลุงและพ่อแม่ของเหยาเอิน
ทุกครั้งที่สายตาของเหยาเฉินมองชุนตอนที่ทุกคนเผลอ ใบหน้าของชุนที่มีภาพทับซ้อนของหญิงสาวที่เป็นรักแรกของเหยาเฉินอยู่บนใบหน้านั้นและมันทำให้เหยาเฉินระบายยิ้มออกมาแต่ทว่านัยน์ตากลับดูเศร้า เหยาเฉินสลัดความคิดออกไปแล้วหันไปบอกสาวใช้
"เสิร์ฟอาหาร"
.........
1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ
